Elżbieta Świder – neuromalarstwo

Architektura Tożsamości / Neuromalarstwo

„Moje malarstwo nie jest dekoracją.

To akt samostanowienia obrazu jako odpowiedzi na świat, który nas osacza”.

Artystka wywodzi się z dyscypliny architektury i konserwatorskiego rygoru krakowskiego Wawelu. To tam – w styczności z zabytkową materią – ukształtowało się jej przekonanie, że każda struktura, czy to kamienna, czy ludzka, nosi w sobie historię pęknięć i rekonstrukcji.

Twórczość Elżbiety Świder jest procesem destylacji tych napięć. W prezentowanych pracach artystka nie szuka spokoju, lecz autentyczności. To, co definiuje jako neuromalarstwo, jest próbą zapisu śladów, jakie rzeczywistość zostawia w układzie nerwowym. Impulsy, lęki i zachwyty zostają przeniesione bezpośrednio na gęstą materię płótna, oleju jako emocjonalne in pasto.

W dobie sztuki generowanej cyfrowo (AI) bez udziału ciała i bólu, obrazy Świder stają się fizycznym „dowodem na istnienie” – z całym jego ciężarem, niedoskonałością i prawdą.

TO SZTUKA PROJEKTOWANA NIE DLA OKA, LECZ DLA ŚWIADOMOŚCI, KTÓRA SZUKA W OBRAZIE LUSTRA, A NIE MASKI.

O Artystce:

Elżbieta Świder (ur. 1973) – Malarka, rzeźbiarka, Architekt Wnętrz.

Absolwentka Wydziału Architektury Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (dyplom z wyróżnieniem i Medal Rektora w pracowni prof. Andrzeja Głowackiego).

Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych, stanowiąc unikalne połączenie warsztatu dawnych mistrzów z wizjonerską formą współczesną.

Elżbieta Świder – neuromalarstwo

Elżbieta Świder – Zazdrość : atom energii

Elżbieta Świder – W trybie off

Elżbieta Świder – Terra mater

Elżbieta Świder – Odaliska

Elżbieta Świder – Horyzont – zespolenie (dyptyk)

Elżbieta Świder – Eva Niepokalana

Elżbieta Świder – Eden

Elżbieta Świder – Mandala – kontury życia

Elżbieta Świder – Anatomia dystansu